چنان ه رجودی آموده از ارادت شاه

به خاطرش نکند ج ز خیال شاه خطور

به خاکپای شهنشه از آن حریص ترست

که تن به راحت و قالب به قلب و چشم به نور

که فرق می نتواند غیاب را ز حضور

بجز تو هر دو جهانش چنان به چشم حقیر

که نزد دیده حق بین جمال حور و قصور