چو بود قصر وجودت ز خلق بد ویران

که هر دو کون نیرزد به یک نصیحت پیر

تو نیز خازن میرای به چهره خالق ماه

از این مرنج که میرت کشیده در زنجیر

خراب کرد ترا تا ز نوکند تعمیر

چو یافت زلف تو دزد دلست بندش کرد

که در شریعت فرض است دزد را تعزیر