ازان هر شام بینی با هزاران چشم حیرانش

به پاسخ گفتمش ای ترک ترک شکوه گوایرا

فلک یک ذره بر ذرات عالم نیست سلطانش

فلک آسیمه تر از ماست در محروسه هستی

جهان را قبض و بسط اندر کف انسان که ایزد را

ز موجودی نیابی جلوه گر زآنسان کز انسانش

به چنگ انسان کامل را فلک گویی بود گردان