لختی چو رفت چهره دژم کرد و جبهه ترش

خوشدل چنان شدم که ز دبدار بت شمن

بنشستم و نشاندمش از مهر در کنار

بر هیاتی که شمع فروزنده در لگن

چونان کسی که نوشد جام می کهن

گفتم که تنگدل به چه گشتی بسان جام

گفتا از آنکه نبود صاحبدلی چودن