گفتم که تنگدل به چه گشتی بسان جام

بر هیاتی که شمع فروزنده در لگن

لختی چو رفت چهره دژم کرد و جبهه ترش

چونان کسی که نوشد جام می کهن

گفتا از آنکه نبود صاحبدلی چودن

گفتم خم ش که صاحبدل در جهان بسیست

گ فتا مگو که صرف گمانست و محض ظن