گفتا از آنکه نبود صاحبدلی چودن

لختی چو رفت چهره دژم کرد و جبهه ترش

چونان کسی که نوشد جام می کهن

گفتم که تنگدل به چه گشتی بسان جام

گفتم خم ش که صاحبدل در جهان بسیست

گ فتا مگو که صرف گمانست و محض ظن

گفتم که ای حدیث من و تو به روزگار