مگر رگه سر پستان نموده دایه ابر

که پر عقیق یمن شدکه از شقیق دمن

مگر به باغ سراپرده زد بهار که باز

سپاه سبزه وگل صف کشید درگلشن

که طفل غنچه بی شیر بارکرده دهن

ز لاله راغ بپا بسته بسدین خلخال

ز ابرکوه به سر هشته عنبرین گرزن