هست از زنخ و زلف بتان گویش و چوگان

وان خادمک خام پی اخذ مواجب

هردم رسد ا ز راه و شفیع آرد قرآن

وین طرفه که گو بازد و چوگان زند اما

چندان که دهم پندش و تهدید فرستم

گویی که به سرد آهن می کوبم سندان

القصه ازین غصه ملولم که مبادا