چندان که دهم پندش و تهدید فرستم

هردم رسد ا ز راه و شفیع آرد قرآن

وین طرفه که گو بازد و چوگان زند اما

هست از زنخ و زلف بتان گویش و چوگان

گویی که به سرد آهن می کوبم سندان

القصه ازین غصه ملولم که مبادا

از شاه جدا مانم زآنسان که تن از جان