منت خدای نمی دانم اینقدر دانم

خدای خواند و منعش ز بیم تو تنوان

و گرش برهان پرسی که چون علیست خدای

خلیل وار در آتش رود که ها برهان

که بحر معرفتت را پدید نیست کران

به وقت مدح تو همچون درخت وادی طور

همه صدای اناالحق برآیدم ز دهان