با من ار چرخ به کینست تویی بر سر مهر

آن کنیزی که شبیهش نبود از اشباه

شکوه یی گر به زبان رفت در آغاز سخن

بر زبان این سخنان نیز رود گاه به گاه

کم مباد از سر من لطف تو و سایه شاه

سرورا حاسدم از رشک به حسرت گوید

به سخن در نسرشتست کسی مهرگیاه