چون تو در دل هر که مهر شیر یزدان داشتی

می نبد در پارس رادی تا ورا بخشد مراد

ورنه کی بیچاره عزم یزد وکرمان داشتی

شیر گردون را درافکندی به گردن پالهنگ

حیدر صفدر که گر با عرش می رفتی به خشم

از زبونی عرش را با فرش یکسان داشتی

گر نبودی روز هیجا پای عفوش در میان