غرابی راهزن را رهنمای کاروان کردی

کس از هندو شود ایمن که بسپارد بدو گوهر

بتا بس سادیی کاو را امین خودگمان کردی

سیاهی خانه کن را اختیار انجمن دادی

نه این زلفت همان هندو که دل دزدیدی از هرسو

کجا دیدی امانت زو که او را پاسبان کردی

نه این زلفت همان رهزن که می زد راه مرد و زن