از جاه بر از حوصله کون و مکانی

چو جان که به پیرامنش از جسم حصارست

محصور زمین استی و سالار زمانی

هرچند به یک شبر میانست ترا جای

گیتی مگر از حق ز پی فخر نشان خواست

کز فخر تو بر پیکر آفاق نشانی

مختار همه خلقی و مجبور سخایی