چو ن خود همه عیبی چه کنی عیب کسان فاش

آید عجبم کز چه ز دامن نفشانی

آن را که به تقلید کسان زشت شماری

گر مصحف آرد ز خداوند نخوانی

بر غیر چه خندی چو تو خود بدتر از آنی

بر عیب تو چون پرده بپوشید خداوند

ظ لمست اگر پرده مردم بدرانی