که ناگه از درم آمد بریدی آتش سر

چگونه گوی بری با دو زلف چوگانی

فتاده بودم دوش از می مغانه خراب

به خوابگاه بدان حالتی که می دانی

ز روی قهر و غضب بانگ زد که قاآنی

تو مست خفته و غافل که زی معسکر شاه

رسید کوکبه موکب جهانبانی