به خوان فقر بریانی به کار آید نه بورانی

سواد عشق چون بینی بهل سودای عقل ازسر

که در خورشید تابستان بتن بارست بارانی

اگر عزم فنا داری بسوز از دل که عاشق را

غمی کاو جاودان ماند به ازعیشی که طیش آرد

که عاق را در الیک غم دومد وجدس وجدانی

بیا تسلیم را تعلیم گیر از همت خواجه