غمی کاو جاودان ماند به ازعیشی که طیش آرد

که در خورشید تابستان بتن بارست بارانی

اگر عزم فنا داری بسوز از دل که عاشق را

به خوان فقر بریانی به کار آید نه بورانی

که عاق را در الیک غم دومد وجدس وجدانی

بیا تسلیم را تعلیم گیر از همت خواجه

کزین تدبیر ناقص پنجه با تقدیر نتوانی