بیا تسلیم را تعلیم گیر از همت خواجه

به خوان فقر بریانی به کار آید نه بورانی

غمی کاو جاودان ماند به ازعیشی که طیش آرد

که عاق را در الیک غم دومد وجدس وجدانی

کزین تدبیر ناقص پنجه با تقدیر نتوانی

تو آخر ذره یی با چشمه بیضا چه می تابی

تو آخر قطره یی با لجه ی دریا چه می مانی