که عاق را در الیک غم دومد وجدس وجدانی

اگر عزم فنا داری بسوز از دل که عاشق را

به خوان فقر بریانی به کار آید نه بورانی

غمی کاو جاودان ماند به ازعیشی که طیش آرد

بیا تسلیم را تعلیم گیر از همت خواجه

کزین تدبیر ناقص پنجه با تقدیر نتوانی

تو آخر ذره یی با چشمه بیضا چه می تابی