میان کوه را بشکافت همچون دره یی از هم

وز آن دهشت پر اندیشه دل شیر نیستانی

توگفتی کوه آبستن بودکز هر کرا در وی

جنین سان رفته نقابی و نقش کرده زهدانی

دهان بگشادگفتی کوه شه را در ثنا خوانی

تو گویی نام تیغ شه به گوش کوه گفت ارنه

ز هم نشکافتی تا حشر با آن سخت ارکانی