وانهمه ملک که بخشید ز بی پروایی

چین و تاتار به تار سر زلف تو دهم

تا ز رخ چین بری و زنگ ز دل بزدایی

الحقم خنده ز دل آمد و از مستی او

گفتم ای دل چه کنی قسمت ما هم بگذار

لاف شاهی چه زنی هرزه چرا می لایی

بازم آهسته قسم دادکه قاآنیا