همچو ماه نو حساب کاهش افزون می کند

بیش از آن کان پنجه بیباک بربندد نگار

سایه برک حنا برمن شبیخون می کند

خلق ناقص این کمالاتی که می چیند به هم

تا ابد صید دو عالم گر تپد در خاک و خون

بهله ناموس از دستش که بیرون می کند

هر دماغی را به سودای دگر می پرورند