بعد ازبن از سایه باید دید عرض آفتاب

شب که از جوش خیالت بزم گلشن تنگ بود

برهوا چون نکهت گل آشیان رنگ بود

تا تغافل داشت حسن آیینه ما زنگ بود

کس نمی گردد حریف منع از خود رفتگان

غنچه هم عمری به ضبط دامن دل چنگ بود