کس نمی گردد حریف منع از خود رفتگان

برهوا چون نکهت گل آشیان رنگ بود

بعد ازبن از سایه باید دید عرض آفتاب

تا تغافل داشت حسن آیینه ما زنگ بود

غنچه هم عمری به ضبط دامن دل چنگ بود

نوحه توفان کرد هرجا نغمه سرکردیم ما

ساز ما را خیر باد عیش پیشاهنگ بود