دیدیم که بی وضع فنا جان نتوان برد

این گلشن خون گشته طلسم جگری بود

کس منفعل تلخی ایام نگردید

در حنظل این دشت گمان شکری بود

دیوانگی آشوب و خرد دردسری بود

بی چشم تر اجزای فناییم چو شبنم

تا دیده نمی داشت ز ما هم اثری بود