بیتاب آن غبار که ننشست می رود

خواهی به سیر لاله و خواهی به گشت گل

با دامن تو هرکه نپیوست می رود

اشکم به رنگ سیل در این دشت عمرهاست

بیکار نیست دور خرابات زندگی

هرکس ز خویش تا تا نفسی هست می رود

تا کی به گفتگو شمری فرصتی که نیست