فهم کن ای بیخبر نقشی که زایل می شود

از مدارا آنکه بر رویت سپر دارد بلاست

در تنک رویی دم شمشیر قاتل می شود

خط کشیدن تاکی از نسیان به لوح اعتبار

چون نفس دریاب دل را ورنه این نخجیر یائس

می تپد بر خویشتن چندانکه بسمل می شود

شرم حسن از طینت عاشق تماشاکردنی ست