تا نخندد از غبارم تهمت آزادگی

زان مژه نیش جگرکاوی به فصادم دهید

فرصت سعی فنا ذوق وصال دیگر است

جان کنی گر رخصتی دارد به فرهادم دهید

بعد مردن هم کف خاکم به صیادم دهید

نیست چون آیینه دل پرده ناموس حسن

شیشه مقداری به یاد آن پریزادم دهید