زین دو دامن یک گریبان وار در چنگم گذار

داغ را غیر از سیاهی سایه دیوار نیست

یک دو روزی عافیت آیینه در زنگم کذار

بی جنون دنیا و عقباکسوت ناکامی است

پله میزان موهومی نمی باشد گران

گو فلک همچون شرر در سنگ بی سنگم گذار

بی دماغی نقد امکان را ودیعت خانه ای ست