گاه کندنها صدا می بالد از نقش نگین

شعله و دود آنقدر با هم ندارد پیش و پس

چون امل جوشید از طبعت فنا آماده باش

نیست بی فال سفر آشفتن موی فرس

بی خروشی نیست گر سنگی خورد بر پای کس

می روی از خود دمی هم وضع آزادی برآ

خانه را روشن کن ، آتش زن به بنیاد هوس