چه صنعت در زه ایمای حکم اندازد شست استش

چو آتش دامن او هرکه گیرد رنگ اوگیرد

به این افسون اثرها در خیال خود پرست استش

خدنگ او ز دل نگذشت با آن برق جولانی

نه تنها باده از بوس لب او جام می گیرد

حنا هم زان کف پای نگارین گل به دست استش

شکفتن با مزاج کلفت انجامم نمی سازد