آنکه چون گل زخم ما را در نمک خواباند و رفت

بسکه افتاده است بی نم خون صید لاغرش

می خورد آب از صفای خود زبان خنجرش

چون سحر شور تبسم می چکد از پیکرش

بعد مردن هم مریض عشق بی فریاد نیست

گرد می نالد همان گر خاک گردد بسترش