ز بخت تیره عاشق را چه امکانست آسودن

اگر صبحست هم از شبنم آبی هست در شیرش

حباب از موج هستی دست طاقت شسته می کوبد

که طاق عمرچون بشکست ممکن نیست تعمیرش

که مژگان تا بهم آرد سیاهی می کند زیرش

نی ام عاجز اگر زد محتسب بر سنگ مینایم

چو نشتر ناله ای دارم که خونریز است تاثیرش