به خانه ای که مقیمان انتظار تواند

چمن به خنده نگیرد غبار گلبازش

به محفلی که نگاهت جنون کند تعمیر

پری به سنگ زند شیشه خانه نازش

زنند از آینه ها حلقه بر در بازش

من و جنون زده اشکی که چون به شور آید

بقدر آبله پا دمد تک و تازش