که در هر ماه چون ناخن زگردون می دمد داسش

شکوه عزت از اقبال دونان ننگ می دارد

بلندی تاکجا بر آبله خندد ز آماسش

تو زین مزرع نموهای درو آماده ای داری

به اقلیم عدم گم کرد انسان ذوق سلطانی

که وهم هستی افکند این زمان در دست کناسش

حباب بیدل ما را غم دیگر نمی باشد