تو هر اسمی که می خواهی برون آر از معمایش

به نومیدی خمار عشرت این انجمن بشکن

شکستن ختم قلقل می کند بر ساز مینایش

دو عالم نیک و بد را شخص تست آیینه تهمت

مقیم گوشه دل چون نفس دیوانه ای دارم

که گر تنگی کند این خانه افشارد به صحرایش

قناعت کرده ام چون عشق از آیینه امکان