در عالمی که انجمن کوری و کری است

عالم گلی ست از چمن بی نیاز خویش

این یک نفس که آمد و رفت خیال ماست

بر عرش و فرش خندد و شیب و فراز خویش

هر نغمه پرده بست بر آهنگ ساز خویش

هر کس اسیر سلسله ناز دیگر است

ما و خط تو، زاهد و ریش دراز خویش