به دوش ناله گرفته ست بار جستن خویش

چه ممکن است تسلی به غیر قطع نفس

ز ناله نیست رها تار بی گسستن خویش

ز دود تنگ فضای سپند این محفل

در این محیط که جز گرد عجز ساحل نیست

مگر چو موج ببندید برشکستن خویش

چو گل نه صبح کمینیم و نی بهار پرست