گر بحر نقاب افکند از چهره وصالست

نقشی که توان بست به دیبای تغافل

در عشق ننالی که اسیران نفروشند

صبری که ز کف رفت به یغمای تغافل

لطفست همان اسم معمای تغافل

فریاد که تمکین غرور تو ندارد

سنگی که خورد بر سر مینای تغافل