رنگ گردیده ست هر گه دست بر هم سوده ام

گر چراغ فطرت من پرتو آرایی کند

می شود روشن سواد آفتاب از دوده ام

داده ام از دست دامان گلی کز حسرتش

در عدم هم شغل هستی خاک من آوارگیست

تا کجا منزل کند گرد هوا فرسوده ام

بر چه امید است یارب اینقدر جان کندنم