تا کجا خواهد رساند این خانه ویران ناله ام

پوست از تن رفت و مغز از استخوان ، اما هنوز

بر نمی دارد چو نی دست از گریبان ناله ام

گرد من از عالم پرواز عنقا هم گذشت

گر به دامان ادب فرسود پایم باک نیست

گاه گاهی می کشد تا کوی جانان ناله ام

مژده ای آسودگی کز یک تپیدن چون سپند