خلیل همتم چون شمع نپسندید رسوایی

بهار رنگهای رفته را آواز می کردم

دربن گلشن ندارد هیچکس بر حال دل رحمی

وگرنه همچو گل صد جا گریبان باز می کردم

کز آتش گل برون می دادم و اعجاز می کردم

در آن محفل که حسن از جلوه خود داشت استغنا

من بی هوش بر آیینه داری ناز می کردم