شبنم من ماند خلوت پرور طبع هوا

قامت از بار هوس تا حلقه شد بر در زدم

تا قناعت شد کفیل نشئه آسودگی

جمع گردید آبرو چندان که من ساغر زدم

از خجالت نقش آبی داشتم کمتر زدم

معرفت در فکر کار نیستی افتادنست

سیر جیب ذره کردم آفتابی سر زدم