فریاد من ز شمع به گوش که می رسد

داغم ز ناله ای که تهی کرد بسترم

زبن عاجزی کسی چه به حالم نظر کند

سوزن به دیده می شکند جسم لاغرم

هر چند بال ناله کشم رنگ بی پرم

گرمی در آتش تب و تابم نفس گداخت

خاکستری مگر بکشد در ته پرم