ز استغنای نومیدیست با من دست افسوسی

جبین را هم ز خجلت دیده نمناک می سازم

به این انداز نتوان ریشه سامان دویدن شد

دلی چون آبله پا مزد سعی تاک می سازم

که گر بر هم زنم نقش دو عالم پاک می سازم

به عریانی تظلم نیز از من چشم می پوشد

اگر باشد گریبان تا در دل چاک می سازم