به رنگ چشمه آیینه جوهر جوشد از جوشم

به هر جا می روم از دام حیرت بر نمی آیم

به رنگ شبنم از چشمی که دارم خانه بر دوشم

به حیرت خشک باشم به که در عرض زبان سازی

ز یادم شبهه ای در جلوه آمد عرض هستی شد

جهان تعبیر بود آنجاکه من خواب فراموشم

شکستن اینقدرها نیست در رنگ خزان بیدل