عبیری دارم و آرایش پیراهن خویشم

فروغ خویش سیلاب بنای شمع می باشد

به غارت رفته توفان طبع روشن خویشم

سیه بختی به رنگ سایه مفت ساز جمعیت

نمی دانم خیالم نقش پیمان که می بندد

که چون رنگ ضعیفان بست بشکن بشکن خویشم

تعلق صرفه جمعیت خاطر نمی خواهد