رنگ هم از شوخی آتش می زند در خرمنم

اضطراب شعله در اندیشه خاکستر است

تا نفس باقیست از شوق فنا جان می کنم

همچو گل بهر شکستم آفتی در کار نیست

دورگرد عجزم اما در شهادتگاه شوق

تیغ او نزدیکتر از رگ بود باگردنم

مرکز خط امانم از هجوم اشک خلق