فسردن چند، از خود بگذر و سامان توفان کن

سزدکز اشک آموزد نگاه ما خرامیدن

به داد حسرت دل کس نمی پردازد ای بلبل

چوگل می باید اینجا از شکست رنگ نالیدن

قیامت نغمه ای حیفست سر در تار دزدیدن

که می داند کجا رفتند گلچینان دیدارت

هم از خورشید می باید سراغ سایه پرسیدن